Şairin Şiiri, İnsanın Yavrusu

Bir insanın nebi(peygamber) olması için şartlardan bir tanesi vahiy gönderilmiş olmasıdır. Veli olması için ise Allahtan kendilerine gelen ilhamlar etkili olmuştur. Bir şairin de şiirlerini yazması Allah’ın yarattıklarından kaynaklanan ilhamın etkisidir. Önce sözcükleri zihninde taşır, annenin bebeğini taşıması gibi, sonrada sancısını çeker ve bir ilhamla şair şiirini yazar. İnce ince dokur, kelimelerini mısralara dökmek için. Yavaş yavaş şiirini besler, büyütür.
Her mesajı olan şair aslında biraz velidir. Çünkü ikisi de yazdıklarını ilhama dayanarak yazar. Her veli de nübüvvetin daha iyi anlaşılmasında, yayılmasında toplum nazarında önemli yerlere konulmuş insanlardır. İnsan ise dünyadaki en güzel sanat eseridir. Bu sanat eserini ortaya çıkarmak, var etmek yani yetiştirmek anne ve babaya verilmiş çeşitli ilhamlarla sayesinde olur. Ben bu ilhamı annelik ve babalık güdüsü olarak tanımlıyorum.
Şair her mısrada bir şeyler anlatır şiirine, sözcükleri dantel gibi yerleştirir. Şiir de İnsanlığa mesajlar taşır. Ait olduğu topluma katkıda bulunur. Şiir çoğu yönüyle bir çocuğun yetişmesine de benzer. Şairin şiirini beslediği gibi, insan da yavrusunu besler, büyütür. Yetişmesinin her aşamasında, kendi yaşamından ince ince dokur onu. Bütün kalbiyle hisseder varlığını, çocuğunun varoluşunu sevgisiyle besler, topluma yararlı hale gelmesi için de sürekli katkıda bulunur. Her şiir, kendi şiiriyle bize bir şeyler anlatır, her çocuk da kendini yetiştiren anne- babasından mesajlar taşır. Dolayısıyla çocuğunu topluma kazandıran, güzel yetiştiren her insan bir şairdir aynı zamanda.
Şiirinin sevilmesi, beğenilmesi bütün şairleri çok mutlu eder. Kendi de hayran olur eğer güzel bir şiiri kaleme almışsa. Takdir görür, ödül alır. Kitaplara konu olur. Şairin hikâyesi anlatılır. Şiiri ile ilgili birçok yorumlar yazılır. Herkes tarafından onaylanır, topluma mâl olur.
Peki ya güzel ahlaklı, toplumda onuruyla, şerefiyle yaşayan her insan aynı değeri görüyor mu, böyle bir çocuğun anne ve babası toplum nazarında ne kadar güzel bir sanat eseri ortaya çıkardıklarına ve dünyanın en güzel şiirine sahip olduklarının farkındadırlar mıdır?
Çok sevdiğim bir hikâyeyi paylaşmak istiyorum. Bir vakitler şairlerin ve yazarların bir araya gelerek bir konu hakkında tartıştıkları ve çay kahve içtikleri mekânlar olurmuş. Bu mekânlarda ortaya herhangi bir konu atılır, herkes o konuda ki yorumunu paylaşır. Böylece çok farklı yorumları olan fikir mozaiği ortaya çıkarmış. Konu belirlenmiş ve şairlerin, yazarların önüne sunulmuş. “ Fransa’da Lauvre müzesinde bulunan Leonardo da Vinvi tarafından çizilen Mona Lisa portresinin tam önünde duran küçük bir çocuk resme bakıyordur. Birden müzede bir yangın çıkar ve kurtarmak için ya resmi ya da çocuğu kucağınıza alıp çıkma şansınız vardır, hangisini tercih ederdiniz ve neden?” sorularıyla gündemin konusu belirlenmiştir. Bir grup “ böyle bir sanat eserinin bir daha dünyaya gelmeyeceğini söyleyip, Mona Lisa tablosunu kucaklar çıkarım” demiş, daha büyük bir çoğunluk da “ küçük çocuğun ilerde büyüyüp Mona Lisa kadar güzel bir tabloyu ortaya çıkarma ihtimalinden bahsederek, tabi ki çocuğu kucaklar çıkarım” demiş. Bu soruya cevap vermeyen bir tek kişi kalmış. Sait Faik Abasıyanık sessizce oturuyormuş ve aynı soru kendine de yöneltilince hiç düşünmeden “çocuğu kurtarırdım tabi olarak” demiş. Neden diye sorulduğunda “ çünkü insan olduğu için” demiş.
Bu hikâyeyi ilk duyduğumda çok etkilenmiştim. Çünkü insanın önemi anlatılıyordu. Bir insanın yetişmesinde, büyümesinde, ayağa kalkmasında, düşüncelerinin oluşmasında, hayatı ve etrafında olup biteni anlaması ve anlamlandırmasında kendine verilen değer ve sevgi ile doğrudan etkileşimi çok büyük. Şu meslek olsun, bu kariyeri yapsın, bu şiirleri yazsın, en sevdiğim müzik enstrümanını çalsın, sınavlarda en başarılı olsun düşünceleriyle kendimizi boğduğumuz zaman, gerçek sanat eserini atlamış ve es geçmiş oluyoruz.

Psikolog Ayşe Handan Özkan Selim