Kendine Gülebilmenin Hafifliği

Hatalarımızı kim belirler? Evrensel doğrular vardır ancak bir davranışın yanlış ya da doğru olduğu, genelde kültüre göre değişir. Bu kültürel doku ülkeler bazında genellenebileceği gibi, aynı toplum içindeki kültürel farklılıklar olarak genellenebilir.

Yani, hata yaptığımızı düşündüğümüzde ya da başarılı olduğumuzu hissettiğimizde, başkalarının; içinde bulunduğumuz kültürün, çevrenin etkisindeyiz. Kabullerimiz bu bağlamda gerçekleşir. Bir de kişisel doğrularımız vardır. Öyle ki bazen mükemmeliyetçilik düzeyinde doğrular üretiriz. Oysa ki bunlara pek de ihtiyaç yoktur.

İnsan mükemmele ulaşmak istedikçe hayatını daha da zorlaştırır. Özellikle de kültürel etkileri ve bu bağlamda toplumu bir dış göz olarak kabul edersek, sürekli takip ediliyormuşuz gibi davranırız. Böyle olduğu zaman kendimize karşı yargılarımız daha da acımasız oluyor. Hata yaptığımızda herkes bunu görüyor, herkes bizi kınıyor gibi gelir bize. Oysa ki herkesin kendi meşguliyeti vardır; dikkat etsek, bize o kadar da dikkat etmediklerini görürüz.

Aynı zamanda, hata yapsak bile, insan olduğumuza göre hata yapabiliriz. Daha normal bir şey var mı; önemli olan kendimize zarar verecek hataları tekrar etmemektir. Kendinizi aptalca bir şey yapmış gibi görüyorsanız, bırakın öyle olsun. Aptalca bir şey yapıp yapmadığınız, emin olun görece olacaktır; birilerine göre öyle, birilerine göre diğer türlü… Önemli olan sizin nasıl gördüğünüzdür. Eğer aptalca bir şey yaptıysanız, böyle görüyorsanız, bırakın aptalca bir şey yapmış olun.

Davranışlarımızla kendimizi ayırmamız gerekir. Aptalca bir şey yapmak demek, aptal olmak demek değildir. Bir konuda beceremediğiniz yönler olabilir. Hatta belli konuların hiç birini de yapamıyor olabilirsiniz. Ama bu sizi “beceriksiz” yapmaz. Sadece o konulara ilginiz olmayabilir ya da hiç deneyiminiz yoktur. Belki de çocukluğunuzdan gelen korkularınız vardır. Neden kendinize haksızlık edesiniz ki.

Kendimize biraz nefes alacak alanı açmak elimizde; böylece her şey biraz daha kolay olacaktır. Dış baskının yanında bir de kendi kendimizi itersek, zorlarsak, bir yerden sonra psikolojik sorunlar kaçınılmaz olacaktır.

Hayat hafife alınmayacak kadar ciddi yönlere sahip ama, kendimize işkence edecek kadar da ciddiye alınası değil. Hayatın esprili yönlerini görebilmek ve biraz da kendine gülmek. O kadar da zor değil. Böylece pek çok sorun, pek çok takıntı kendini daha az hissettirecektir. Huzursuzluk, psikolojiyi ve ardından fizyolojiyi etkiliyor.

Psikoloji.com.tr

KİM PSİKOLOJİ